Magazine met nieuws uit én over communicatieland. Geschreven door studenten en docenten van de opleiding Professionele Bachelor Communicatiemanagement van Hogeschool PXL.

Docent Jordy Hex aan het woord: "Ik wil 'one of the guys' zijn."

by <a href='https://comma.smallteaser.com/user/bobgysen' class='captionLink'>Bob Gysen</a>
by Bob Gysen

Jordy Hex is momenteel docent communicatie aan de Hogeschool PXL. Voor hij hier aan de slag ging werkte hij onder meer voor RCA en KRC Genk. Met zijn ervaring en expertise stoomt hij de nieuwe generatie communicatiemanagers klaar voor het werkveld. “Ik probeer 'one of the guys' te zijn: aanspreekbaar en altijd bereid om mijn ervaring door te geven aan de toekomst!” Een korte kennismaking. 

Wie? Jordy Hex

Leeftijd: 33 jaar

Woonplaats: Eksel

Huidige job: docent communicatie aan de Hogeschool PXL

Jordy, als ik me niet vergis heb je communicatie gestudeerd. Vanwaar de keuze om deze richting in te slaan?

Wel, ik ben niet direct begonnen met communicatie. Na mijn middelbaar ben ik naar Leuven getrokken en heb me ingeschreven voor de richting Politieke en Sociale wetenschappen. Als jonge kerel van 18 had ik namelijk veel interesse voor politiek. Maar helaas, het eerste jaar was geen succes. Je weet hoe dat dat gaat in Leuven, veel vrije tijd en van studeren kwam uiteindelijk niet veel in huis. Het eerste jaar moest ik dus bissen en een mentaliteitswijziging drong zich op. Helaas (alweer), die mentaliteitswijziging is niet gekomen. Opnieuw gebuisd.

Mijn toenmalige vriendin, waar ik tot op heden nog altijd mee samen ben, studeerde op dat moment hier aan deze school communicatiebeheer. Zij heeft me overtuigd om richting Hasselt te trekken. Achteraf gezien zeker de beste keuze. Om mijn studies tot een goed einde te brengen had ik echt nood aan een andere omgeving. De sfeer op een hogeschool is totaal anders en het was dicht bij de controle van thuis. Geen kotleven meer en terug een beetje onder de vleugels van mijn ouders.

Na je studies ben je rechtstreeks aan de slag gegaan bij RCA?

Inderdaad. Aangezien Steffie ondetussen aan het werk was, begon het bij mij ook te kriebelen en was ik helemaal klaar om het werkveld in te duiken. Ik heb stage mogen lopen bij RCA en vervolgens werd er me een job aangeboden. Ik ben dan terecht gekomen op de PR-afdeling onder het toeziend oog van Bruno Leyssens (die trouwens vandaag nog veel en graag samenwerkt met onze opleiding). Dieter van Esch, een toenmalige klasgenoot is niet veel later ook gestart bij RCA. Mede dankzij mijn aanbeveling naar Bruno ☺

Waarom ben je na een carrière van 6 jaar van RCA naar KRC Genk verhuisd?

Op een gegeven moment realiseerde ik mij dat ik niet mijn hele carrière op dezelfde plaats wou werken. Hoe leuk en leerrijk het bij RCA ook was, na 6 jaar was ik aan een nieuwe uitdaging toe en wou ik mijn horizonten verbreden. Ik had niet het gevoel dat ik mij nog verder kon specialiseren in de dingen waarmee ik toen bezig was.

Op dat moment vond toenmalig manager van KRC, Dirk Degraen, dat er binnen de club nood was aan een fulltimer die zich zou toeleggen op communicatie en PR. Want KRC noemde zichzelf een topclub maar toch kon je heel wat dingen in de rand, waaronder de communicatie, nog niet te vergelijken met bijvoorbeeld een Club Brugge of Anderlecht. Doordat enkele collega’s of kennissen mij hadden getipt als de geknipte persoon ben ik uiteindelijk op de stoel van communicatiemanager terecht gekomen.

Was de overstap een succes?

Zonder twijfel: ja! Het was alles behalve een 9 to 5 job en er waren iedere dag wel nieuwe uitdagingen of verrassingen. Langs de ene kant heb je de wedstrijden waarbij je altijd aanwezig bent in het weekend. Langs de andere kant sta je constant in contact met journalisten. En die mannen bellen je dus werkelijk op ieder moment van de dag om iets meer te weten te komen over het reilen en zeilen van de club.

Bijvoorbeeld om 6u ’s ochtends, als ze iets in een concurrerend medium lazen en dan dachten‘we bellen even naar Jordy voor een reactie want wij hadden hierover ook graag een stukje gehad voor in ons nieuws om 07u’.

Waar lag het verschil met je vorige job?

Het fijne aan deze job was dat er veel opportuniteiten, maar ook bedreigingen, waren. De club moest bij wijze van spreken nog maar een scheet laten en de pers vloog er al op. Terwijl het bij RCA meer ging om manieren te zoeken om de klant in het nieuws te krijgen: jaarplanningen uitschrijven, de pers warm houden voor jouw verhaal.

KRC Genk is een product dat door alle Limburgers gekend is. Daar draaide het vooral rond de dingen beter te kanaliseren, het juiste imago creëren voor het bedrijf. Een moderne voetbalclub moet immers een beetje gerund worden als een gewoon bedrijf om rendabel te kunnen blijven. En daar lag net de moeilijkheid. Je kan het voetbal gewoonweg niet loskoppelen van de moderne bedrijfsvoering. Je moet als communicatiemanager rekening houden met de zakelijke manier van denken maar ook met het menselijke aspect. Je hebt immers supporters die vaak hun leven wijden aan de club. Bijkomend moet het dan sportief ook nog goed lopen. Als je met een 0 op 12 komt en je zegt tegen de supporters ‘maar we hebben een leuke charity-actie’ dan lachen ze je gewoon uit.

Uiteindelijk is je job als communicatiemanager bij KRC vroeger ten einde gekomen dan gedacht?

Ik heb een hele mooie tijd gehad bij Genk maar uiteindelijk is de sluimerende vete tussen Dirk Degraen / Gunter Jacob en de supporters ook mijn ondergang geworden. En het spijtige is dat ik het nooit echt heb zien aankomen. Ik heb mijn job altijd zo goed mogelijk uitgevoerd en steeds met het clubbelang op kop, maar intern heb ik misschien wel fouten gemaakt die aan de basis lagen van mijn ontslag. Ik heb het misschien te zeer nagelaten om tijdens deze crisis ook intern aan te tonen dat wat ik deed voor de club ook echt onontbeerlijk was. Het probleem was vooral dat ik op papier slechts aan één manager moest rapporteren en verantwoording afleggen terwijl er stilzwijgend verondersteld werd dat ik aan meerdere managers verantwoording moest afleggen. Persoonlijk denk ik dat ik daar de mist in ben gegaan. Ik heb hier vooral uit geleerd dat je naast je job ook constant aan je eigen PR moet werken.

Uiteindelijk ben je op de PXL terecht gekomen?

Niet direct. Het heeft even geduurd omdat ik niet direct de motivatie vond om opnieuw te gaan solliciteren. Mijn ontslag kwam hard aan. Ik wou het even rustig aan doen en niet op alles schieten dat bewoog. Ik wou echt enkel gaan voor de jobs die me interesseerden. Toch heb ik binnen de 3 maanden een nieuwe job gevonden dankzij Herve en dankzij de sociale media. Onderschat nooit de kracht van sociale media!

Ik was op Linkedin mijn profiel aan het updaten, de typische dingen die je doet als je terug op zoek bent naar een job. Het gebeurt tegenwoordig meer en meer dat mensen een job vinden via Linkedin. Als mensen op zoek zijn naar een job beginnen ze immers aan hun Linkedin-profiel te ‘morrelen’. En dat was ook Herve niet ontgaan. Op een gegeven moment liep er een berichtje binnen met de vraag of ik geïnteresseerd was in een job in het onderwijs. En zo geschiedde.

Is de opleiding van toen nog vergelijkbaar met nu?

In mijn 3de jaar kreeg ik voor het eerst les van Herve, het huidige opleidingshoofd. In die zin is het nog vergelijkbaar maar we moeten niet onder stoelen of banken steken dat er na al die jaren tamelijk wat veranderd is. Het leerprogramma zit vooral anders in elkaar. De link met het arbeidsveld is veel nauwer dan vroeger. De masterclasses in het 3de jaar zijn hier het beste voorbeeld van. Deze zorgen er voor dat onze studenten snel kunnen doorstromen naar een werkplek. We merken ook dat die veranderingen renderen. Werkgevers van onze ex-studenten hebben niet het gevoel dat ze ‘een kat in een zak kopen’. De mensen zijn tevreden over onze communicatiestudenten.

Wat probeer jij de studenten bij te brengen? Hoe moeten we jouw persoonlijke touch zien die je aan de opleiding toevoegt?

Ik vind het vooral belangrijk dat ik de ervaring die ik heb, kan doorgeven. Ik probeer ook ‘one of the guys’ te zijn: heel aanspreekbaar en vooral niet uit de hoogte te doen. Ik vind het belangrijk om de terminologie ‘junior collega’ hoog in het vaandel te dragen. Het toont aan de buitenwereld dat wij een school zijn waar die barrière tussen docenten en studenten dunner is dan elders. Én dat is wat ons uniek maakt. Mensen reageren vaak positief als ik vertel dat ik voor Hogeschool PXL werk. We komen vaak op een positieve manier in de pers en er beweegt veel op de PXL. Dat maakt het hier fijn om te werken. Zowel voor docenten als studenten.

Wat denk je dat communicatie nog te bieden heeft in de toekomst? Waar moeten onze studenten echt rekening mee houden in de toekomst?

Naar mijn bescheiden mening moeten we nog meer inzetten op de digitalisering van onze communicatie. Studenten moeten weten hoe online advertising of programatic buying functioneren. Ik stel vandaag vast dat onze 3de jaars hier nog niet voldoende mee weg zijn. Meer en meer zullen algoritmes gaan bepalen waar jij als adverteerder op de beste manier aan bod kan komen. Dit klinkt misschien freaky maar het zijn wel de dingen waar we ons in de toekomst op zullen moeten toe leggen.

Wat is jouw visie op die opslag van data dat in schril contrast staat met onze privacy?

We zijn ons bewust van de gevaren van de digitalisering. Enfin dat denken we toch. Want is het niet raar? Ondanks onze awareness gooien toch we een deel van onze persoonlijke informatie te grabbel op het internet. We doen dit bijna met een soort van blind vertrouwen in de veronderstelling dat die data nooit misbruikt zullen worden. Maar is dat ook zo? We weten het gewoonweg niet.

Het slechte aan het huidige systeem van onze omgang met data is dat jouw data die ergens op een server geparkeerd staan worden gebruikt voor commerciële doeleinden. Het wordt verkocht zonder dat je er weet van hebt. Facebook is hier het beste voorbeeld van. Hun advertisingmodel is volledig gebaseerd op het verkopen van jouw persoonlijke data. Ik denk, of ik hoop althans, dat het in de nabije toekomst anders wordt. Dat elk individu zijn eigen data beheert en er zelf voor kiest om deze te verkopen of niet. Op die manier kunnen we de huidige privacy issues iets meer beheersen.

Denk je niet dat het voor zoiets reeds te laat is? Bedrijven zijn reeds in het bezit van onze data. Zelfs als er een wetgeving zou komen kan je ze nog moeilijk tegen houden lijkt me?

Inderdaad, je zou zelfs kunnen stellen dat het voor ons al te laat is maar voor onze kinderen nog niet. Langs de andere kant, ik heb onlangs een digitaal archief via Google aangemaakt met onze gezinsfoto’s. Hier staan reeds foto’s in van mijn kinderen. En als ik foto’s van mijn gsm daarin blijf uploaden dan bestaat zelfs de kans dat Google al patronen gaat zien en data gaat aanmaken van mijn kinderen. En op die manier bestaat de kans dat mijn kinderen al een digitale voetafdruk hebben nog voor ze ooit iets zullen opzoeken op Google of een Facebookprofiel zullen aanmaken.

En om af te ronden; Wat was tot nu toe het leukste moment uit je carrière?

Moeilijke vraag! Er zijn al meerdere professionele hoogtepunten geweest. Het is moeilijk om er nu één voor een ander te stellen. Daarom kies ik voor iets dat niet echt werkgerelateerd was. Want wat mij altijd zal bijblijven zijn de kerstfeestjes op RCA. Die waren altijd LEGENDARISCH. De eindejaarsperiode was ook voor ons traditioneel een drukke periode. Maar als we dan stoom konden aflaten op het kerstfeestje dan deden we dat ook bijna letterlijk. Het ‘work hard, play hard’ principe, dat ligt me wel!