Give us a like and we'll keep you in the loop.

We use cookies

We use cookies and other tracking technologies to improve your browsing experience on our website, to show you personalized content and targeted ads, to analyze our website traffic, and to understand where our visitors are coming from. By browsing our website, you consent to our use of cookies and other tracking technologies.
Magazine met nieuws uit én over communicatieland. Geschreven door studenten en docenten van de opleiding Professionele Bachelor Communicatiemanagement van Hogeschool PXL.

Caroline Henderickx, een van de power women achter Elle België

Caroline Henderickx, geboren op 7/7/’77 en getogen in het Leuvense, eet het liefst pasta, ziet het glas als halfvol en verkiest Ryan Gosling boven George Clooney. Vijftien jaar geleden stampte ze samen met een team van power ladies de allereerste ELLE uit de grond. Na 180 nummers besloot ze dat het tijd was voor iets anders, en ging ze aan de slag bij het Leuvense kunstencentrum STUK. Al zes jaar ben ik trouwe abonnee bij Elle, nu kreeg ik dankzij mijn opleiding communicatiemanagement de kans om mijn grote voorbeeld te interviewen.

by Louize Caes
by Louize Caes

ELLE, een superleuke job

Als je haar vraagt naar de leukste ervaring bij ELLE, dan kan ze boeken vol schrijven. “Bijna elke dag was fijn, maar de ene stak er al wat meer bovenuit dan de andere. Ik werkte amper enkele weken bij ELLE en werd op een vliegtuig naar L.A. gezet om Scarlett Johansson te interviewen. Ik was 25 en voor 36 uur in L.A., dus slapen was geen optie. Ik dwaalde de hele nacht door Hollywood en Venice Beach, en fietste bij het ochtendgloren op een gehuurde beach cruiser langs de oceaan naar Malibu. Het hotel waar ik zou logeren heb ik zelfs niet gezien.”

by Louize Caes
by Louize Caes

Toch koos ze niet voor ELLE omwille van de mode of de glamour. “Ik had eigenlijk niks met mode. Ik was gewoon jong en ambitieus en ik wilde op termijn voor een serieuze krant gaan werken. Ik schreef een tijdje freelance voor De Persgroep, maar het leven van een jonge freelance journalist is best zwaar. Hoeveel je ook bij elkaar pent, je kan amper je huur betalen. Bij De Persgroep deed ik mijn eerste interviews, onderanderen voor de cultuurbijlagen van de kranten en voor stadsmagazine Zone02/. Ik interviewde Olivier Theyskens, die net als ik van ’77 is, en net aan de slag ging bij modehuis Rochas. Later ontwierp hij voor Madonna, en voor modehuizen zoals Maison Christian Lacroix en Nina Ricci.” Een beetje later werd Caroline gevraagd om te starten voor het toen gloednieuwe modemagazine ELLE. “Misschien had mijn interview met Theyskens er wel iets mee te maken… Een fantastische kans was dat, om zo’n magazine vanaf het begin mee te op te starten. Er waren geen regels, we waren als een bende cowgirls in het wilde westen. We werkten hard en probeerden vanalles en nog wat… De opstart van een magazine brengt heel wat chaos mee, en het duurt een tijd voor je daar structuur in kan scheppen. Daarna moesten we ons continu heroriënteren, digitaal worden, onze online en social media ontwikkelen… Maar het lukte. Waar heel veel magazines onderuit gingen, staat ELLE er nog steeds.”

Algauw besefte ze dat het veel te leuk was bij ELLE en dat ze helemaal niet voor een krant wilde werken.

Eerst combineerde ik mijn werk voor ELLE nog met freelance journalistiek, maar na enkele jaren werd dat te zwaar. De keuze voor ELLE was snel gemaakt.

Caroline legde een parcours af van vliegende reporter tot eindredacteur en redactiechef (niet te verwarren met hoofdredactrice). “En hoewel ik me nog steeds heel goed amuseerde, en mijn collega’s doodgraag zag, werd ik een beetje onrustig. Ik was toe aan iets nieuws. Ik wilde graag in een creatieve omgeving blijven, maar ik ergerde me steeds meer aan het hypercommerciële karakter van de magazinesector.”

De modewereld

“De concurrentie in de magazinewereld is best wel moordend, zeker in het modesegment. Je moet met beperkte middelen opboksen tegen kleppers als Vogue, Jalouse, Officiel…” Intussen woedt de strijd om de lezer, maar ook -en vooral- om de adverteerder.

De voorbije jaren nam de druk van de adverteerders enorm toe, en kregen heel veel magazines het mes op de keel. “Nu zit er in de lifestyle journalistiek altijd wel een spanning op de relatie tussen redactie en marketing, dat is niet abnormaal. Maar voor je het weet dicteert de marketing je wat je moet schrijven. ELLE probeert ten allen tijde journalistiek en marketing van elkaar te scheiden, maar makkelijk is dat niet. Als redacteur moet je verdomd sterk in je schoenen staan, en goed weten wat je normen en waarden zijn. Als je artikels gaat verkopen, gelooft de lezer het ook niet meer, en dan raak je die adverteerders heel snel weer kwijt. Als redactie heb je er dus baat bij om eerlijk te blijven, en goed de grenzen aan te geven.

Een frustratie van veel redacties zijn dan ook ‘the natives’, ofwel advertenties die zich semi-vermommen als redactionele inhoud, maar die worden aangeleverd door marketeers. “Ze halen je geloofwaardigheid naar beneden en zijn vaak van een mindere kwaliteit als de redactionele inhoud. Het fenomeen beperkt zich trouwens niet tot de lifestyle journalistiek, tegenwoordig kom je ‘native advertising’ overal tegen.”

De kracht van ELLE zit in de niche

by Louize Caes
by Louize Caes

Als we ELLE vergelijken met bepaalde concurrenten dan zien we dat Marie Claire hoofdzakelijk uit tekst bestaat, dat Vogue hoofdzakelijk uit foto’s bestaat, en dat ELLE het midden houdt tussen die twee. Waarin onderscheidt ELLE zich van andere magazines? “Ten tijde van de crisis gingen heel wat magazines onderuit omdat ze hun lezerspubliek wilden uitbreiden, en dus ook hun content gingen verbreden. Maar zo loop je het risico dat je je trouwe lezers kwijtspeelt. Wij bleven focussen op onze core business. ELLE is een niche magazine, en in die niche is ELLE niet te kloppen. Specifiek targetten, en datgene doen wat je écht goed kan, daarin schuilt de kracht van ELLE.”

Nieuwe perspectieven

by Louize Caes
by Louize Caes

Na 15 jaar besliste Caroline haar job bij ELLE op te zeggen en de sprong in het duister te wagen. Ze kwam op haar pootjes terecht bij het Leuvense kunstencentrum STUK. Een compleet andere job, want waar ze vroeger een selectie maakte uit de honderden persberichten waarmee ze dagelijks bestookt werd, stuurt ze nu haar eigen persberichten de wereld in.

“Ik bevind me nu aan de andere kant, en dat is best een bizarre ervaring. Vroeger zat ik heel vaak voor een wit blad en lag alles nog blanco voor me. Nu schrijf ik verder aan een verhaal dat al door iemand anders begonnen is. Of het een voordeel is dat ik zo lang als journalist heb gewerkt? Dat zal de toekomst moeten uitwijzen. Uit het verleden heb ik vooral geleerd hoe groot de strijd om aandacht is, en hoeveel informatie er dagelijks op journalisten wordt afgevuurd. De meeste mails gaan ongeopend de prullenmand in. Ik hoop dat ik inmiddels een beetje zicht heb op wat wèl en niet werkt. Al ontdek ik nog elke dag nieuwe manieren die niet werken.”

De “C” in Carolien staat voor creatief

Hoewel Caroline geweldige herinneringen koestert aan haar tijd bij ELLE, ziet ze ook heel wat nieuwe perspectieven bij STUK. En hoewel het twee verschillende jobs zijn, ziet ze veel parallellen.

Ik probeer nog steeds om een bepaalde boodschap op de juiste manier tot bij een doelpubliek te krijgen. STUK is niet bang voor een experiment, en ook hier heeft het woord ‘niche’ geen negatieve bijklank. In STUK krioelt het van de creatieve mensen, elke dag is anders, en ik heb ’s ochtends niet het gevoel dat ik ga ‘werken’. Ik zou dit eigenlijk net zo goed voor mijn plezier kunnen doen.”

En zo kwam een doorgewinterde redactrice, van het grootste modemagazine van België, aan de andere kant van het communicatiespectrum uit. Van de ene job in de andere. The best of both world, zo kan je de carrière van Caroline beschrijven. Voor mij is ze een echt voorbeeld, iemand waar ik met trots naar op kijk.