Give us a like and we'll keep you in the loop.

Magazine met nieuws uit én over communicatieland. Geschreven door studenten en docenten van de opleiding Professionele Bachelor Communicatiemanagement van Hogeschool PXL.

Een virtuele rit doorheen het mijnverleden in C-mine

Het mijnverleden kan voor velen een emotionele terugblik zijn. Dit leid ik af uit de verhalen van mijn ouders en die van mijn grootouders. Het zelf meemaken is iets anders en dat wou ik graag eens beleven dus ging ik naar de C-mine expeditie. Met behulp van een Virtual reality helm kreeg ik de kans een moment uit het vroegere mijnleven te herbeleven.

by Barbara Fenucci
by Barbara Fenucci

C-mine expeditie

Ik heb het mezelf al zo vaak afgevraagd. Hoe zag een werkdag van een mijnwerker er uit? Ik kon ongeveer een beeld scheppen door de verhalen die ik hoorde maar het bleef altijd bij een fantasiebeeld. Ik wilde het zo graag eens live zien. Dit kon natuurlijk niet want er is veel veranderd in Genk. Maar toen ik de mijnexpeditie van C-mine ontdekte, dacht ik: dit is je kans.

Een reis naar de Virtual Reality wereld

Ik ging er naartoe en bestelde mijn ticket aan de balie. Onderweg naar het vertrekpunt van de expeditie begon het te kriebelen in mijn buik. Het was spannend. Na een wandeling door de mijngangen, kwam ik bij het Virtual Reality gedeelte aan. Er stonden enkele bakken, telkens voor twee personen, met elk een Virtual Reality helm. Ik nam plaats op één van de bakken en zette de helm op. Ik kreeg direct twee mijnwerkers in beeld. Ze zaten voor mij. Ik keek rond maar buiten de mijnwerkers zag ik enkel lucht. Plots doken er twee handen op. Ik bekeek mezelf en ik was ook een mijnwerker. Ik moest even mijn helm afzetten want het voelde echt realistisch aan. Ik zat in een andere wereld, terwijl ik gewoon op een bak in een mijngang zat. Ik hield een knop in om het verhaal te starten en dat was het startschot.

Gidsend door een herinnering

Ik kwam plots in een living van een oude mijnwerker terecht. Hij begon een verhaal te vertellen over vroeger. Hij zei dat hij me zou meenemen doorheen een dag uit het leven dat ooit de zijne was. Ik werd uit zijn living gehesen. Het voelde aan alsof iemand mij met behulp van koorden naar boven trok. Dit was voor mij beangstigend omdat het voelde alsof je meters boven de grond steeg.

Op weg naar werk

Het was Sint-Barbara, de dag voor het feest van de mijnwerkers en alle mijnwerkers met vroege shift liepen naar de mijngebouwen. Ik was daar eentje van maar in plaats van mee te wandelen met de rest, hing ik een paar meter boven de grond te zweven. Ik had een 360° beeld over het buitenplein. Ik zag alle mijnwerkers wandelen naar de lockers in de gebouwen. Daar konden ze zich omkleden in een blauwe overal. Verder had ik zicht op de mijnschachten, de spoorwegen op de grond,… Nadat ik ook een blauwe overal aanhad, werden de andere mijnwerkers en ik bij de voorman verwacht. Hij vertelde ons welke taak we hadden.

Een lift naar inzicht

Plotseling wandelde ik door de witte gang die mij naar de lift bracht. De gang dankt zijn naam aan het feit dat je op dat moment nog moet gaan werken en je nog niet vuil bent. De lift bracht mij en de rest van de mijnwerkers 850 meter onder de grond. Toen ik 850 meter hoorde, schrok ik toch even. Ik wist voor mijn bezoek dat de mijnwerkers diep onder de grond zaten, maar niet zó diep. Ik vroeg me af of ik er in die tijd akkoord mee zou gaan dat mijn man zo diep onder de grond moest werken en zijn leven zou riskeren. Want als er iets zou gebeuren, zou hij niet snel weg kunnen geraken. En als dat het geval zou zijn, zou ik alleen achter blijven en waarschijnlijk met kinderen die ik zou moeten voeden. Dat was voor mij wel even stilstaan bij het risico dat zij namen.

Een donkere rit

Het volgende moment zat ik vooraan in een karretje dat mij doorheen de ondergrondse mijn zou brengen. Weer had ik een 360° beeld. Achter mij stonden de bestuurder van het karretje en een andere mijnwerker. Op mijn knie zat er een krekel en rond mij hingen houten balken tegen de muur en steenkool. Ik voelde mij op dat moment wat claustrofobisch. Het was er redelijk donker en klein. En hoewel ik nog steeds op mijn bak zat met mijn helm op, voelde het aan alsof ik werkelijk in het karretje zat.

Het einde is in zicht

De rit werd beëindigd aan het vertrekpunt, namelijk de lift. Na het laden van het volgende beeld, belandde ik in een luchtballon die boven de grond van het buitenplein zweefde. Ik voelde me onwennig in de luchtballon omdat het ook echt voelde alsof je meters boven de grond zweefde. Het was zeer realistisch en als je ook geen fan bent van hoogtes, hoop je dat je niet te lang boven de grond moet zweven.

Dankzij de Virtual Reality ben ik een langverwachte ervaring rijker geworden. Hoewel ik de Virtual Reality ervaring wat aan de korte kant vond en het graag wat uitgebreider had meegemaakt, ben ik blij dat ik heb kunnen zien hoe het vroeger was. Nu kan ik mij een precies beeld vormen bij de verhalen en het verleden van mijn ouders en grootouders. Dit was voor mij een mooi einde van mijn Virtual Reality ervaring.