Magazine met nieuws uit én over communicatieland. Geschreven door studenten en docenten van de opleiding Professionele Bachelor Communicatiemanagement van Hogeschool PXL.

"Ik kan wel goed mondharmonica spelen"

Bron: De Tijd — by Lode Froyen
Bron: De Tijd — by Lode Froyen

Het is een druk bezette man, algemeen directeur van Hogeschool PXL Ben Lambrechts. Zijn drukke agenda hield hem echter niet tegen om zich te laten interviewen. Hij was zelfs bereid in de kerstvakantie af te spreken. Gelukkig mocht ik het laatste lege plekje voor de vakantie in zijn agenda innemen. Een kijkje in het leven en de carrière van Ben Lambrechts.

Dag Ben. Vooraleer we echt gaan beginnen, ga ik je een paar abstracte termen geven. Jij mag met ‘ja’ of ‘neen’ zeggen of deze van toepassing zijn op Ben Lambrechts. Laat de bescheidenheid gerust achterwege.

Ben Lambrechts: “Oké, heel goed.”

Passie?

Ben Lambrechts: “Ja.”

Ondernemend?

Ben Lambrechts: “Ja.”

Samenwerken?

Ben Lambrechts: “Ja.”

Disciplinair?

Ben Lambrechts: “Ja.”

Dan kunnen we vaststellen dat jij een schoolvoorbeeld bent van iemand met de PXL X-Factor!

Ben Lambrechts: “Ik heb die op mezelf gebaseerd. (Lacht) Nee nee grapje, beetje.”

Je hebt die X-Factor niet enkel binnen het schoolbeeld. Zo zei DJ Goldfox over jou dat je een echt podiumbeest bent. Hoe is de samenwerking met hem en DJ Joyhauser op Pukkelpop 2017 tot stand gekomen?

Ben Lambrechts: “Dat is een gast die zich beweegt in het Limburgse landschap. Ook in de Muziekodroom is hij heel actief. Ik ben gepassioneerd door muziek. Wel totaal andere muziek maar zo groot is Limburg niet dus je komt elkaar al wel eens tegen. Hij vertelde me dat hij op Pukkelpop speelde en dat hij iets wilde toevoegen. Hij wist dat ik mondharmonica speelde wat voor een unieke combinatie kon zorgen.

Ben Lambrechts heeft de PXL X-Factor — by Lode Froyen
Ben Lambrechts heeft de PXL X-Factor — by Lode Froyen

“Goldfox draait voornamelijk techno. Ik heb dat wel altijd gezegd: bluesmuziek is eigenlijk heel repetitieve muziek. Je kan het vergelijken met toen de treinsporen aangelegd werden indertijd of het cottonpicking door de zwarten. Daar zit heel veel ritme in. Het wordt bijna trance music. Techno is trance music. Dat opzwepend ritme is erg belangrijk om in een soort trance te komen. Ik wist wel dat je daar mondharmonica kon opzetten. Techno heeft het echter van heel veel bijklanken en blues meer van de soberheid. Die twee op elkaar afstemmen is dan ook erg moeilijk. Dit is niet helemaal perfect gelukt maar het was wel… echt.” (Lacht)

Is deze act goed ontvangen?

Ben Lambrechts: “Ik moet zeggen dat heel veel mensen me gecomplimenteerd hebben. Het was echt wel een feestje en heel af en toe kijk ik terug op een paar korte fragmentjes. Ik weet dat wat flauw is en je hebt gezegd dat ik niet te bescheiden moet zijn, maar naar zoiets terugblikken is toch fijn. Ik heb altijd op het podium gestaan. Ik heb ook altijd graag muziek gespeeld, maar ik heb er bewust wat schaarste rond gecreëerd. Ik heb zoveel dingen om handen dat het eigenlijk onverzoenbaar is. Ik ben er willens nillens mee moeten stoppen omdat ik moest kiezen in het leven. Kiezen is altijd een beetje verliezen. Ik heb gekozen om niet altijd op dat podium te staan, toch niet in de muzikale context. De laatste jaren ben ik toch terug twee à drie keer per jaar bezig dus het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Erna moet ik wel echt ‘afkicken’. Er is niks zo fijn als op het podium staan.”

_Ik kan je alles vertellen over de collaboratie tijdens de tweede wereldoorlog maar ik kan ook onmiddellijk samenvatten wat de stand van zaken bij ‘Thuis’ is._

Algemeen directeur van een hogeschool als PXL word je niet zomaar. Hoe is je loopbaan geëvolueerd tot dit punt?

Ben Lambrechts:: “Ik ben al dertien jaar directeur. De langst zittende directeur van een hogeschool in Vlaanderen dus ik heb al enige staat van verdienste. Ik heb wel nog altijd de jongste benen! Ik heb pedagogie gestudeerd en dan ben ik vrij snel bij Uitgeverij Averbode en Belgacom gaan werken, destijds nog Skynet genoemd. Ik heb er heel wat innovatieve dingen mogen doen maar ik heb daar uiteindelijk maar een jaar gewerkt. Daarna ben ik aan de hogeschool begonnen. Ik heb heel veel vorming gedaan van het personeel. Daardoor leerde ik de hele school heel goed kennen en wist ik hoe die hele school in elkaar zat.

“Ik had eigenlijk te weinig geld voor de vorming van het personeel dus nodigde ik mensen uit het secundair onderwijs en de bedrijfswereld uit. Zo had ik er wat inkomsten bij, waaruit dan uiteindelijk PXL Congress ontstaan is. Als je weet hoe de bedrijfswereld werkt, je een pedagoog bent en je de school heel erg goed kent, dacht ik: ‘Potverdikke, dan kan je misschien wel directeur worden.’ Toen ik deelnam aan de examens was ik 29 jaar. Dat is piepjong. Ik had genoeg zelfvertrouwen maar ook faalangst, in dezelfde verhouding. Ik heb toch de sprong gewaagd. Ik dacht: ‘Als ik het niet word ja hup, dan is het zo maar.’ Nu bleek dat ik de theoretische examens heel erg goed had gemaakt en het vervolg eigenlijk ook. Ze konden dus eigenlijk niet anders dan van deze jonge snaak een directeur maken.

“Het valt toch wel te wijten aan het feit dat ik de school met heel veel empathie al goed kende. Op twee jaar tijd kende ik iedere schakel in de PXL. Wie wie was, wie wat deed. Je weet, de wereld ziet er heel formeel uit maar het informele is dikwijls heel belangrijk. Als je weet hoe sommige beslissingen formeel worden maar informeel tot stand komen dan kan je goed een school besturen, denk ik.”

Je bent altijd on the go. Zien jouw dagen er strak gepland uit of is er plaats voor chaos?

Ben Lambrechts: “De school is chaos. Georganiseerde chaos, maar toch. We hebben heel veel kennis in onze hogeschool. Er zijn ongeveer 180 onderzoekers in huis. Ik heb kennis van die zaken maar ik ben een generalist. Zij zijn de specialisten. Ik zit bijvoorbeeld met een geurkunstenaar aan tafel. Daarna gaat het over hoe groendaken moeten bekeken worden in 2069. Het volgende dossier gaat over Cryptogeld en de integratie ervan in de samenleving.

“De complexiteit van de samenleving zit hier samen. Voor je het weet staat een journalist voor mijn kantoor die vraagt wat mijn kijk is op het consumentengedrag tijdens de nieuwjaarperiode. De hele dag zit je hier met ongelooflijk veel disciplines samen. Dat maakt het natuurlijk wel boeiend want zoals je waarschijnlijk wel weet, ik ben ne hele felle. (lacht) Ik zal me nooit vervelen. Als je er dan nog eens bij telt dat ik mensen zoals jou mag ontmoeten die jong zijn, er goed uit zien en in de fleur van hun leven zitten dan blijf je zelf ook eeuwig jong.”

Was jij als kleine jongen goed georganiseerd of toch eerder chaotisch?

Ben Lambrechts: “Ik was vrij chaotisch. Nu ja, ik ben heel streng Christelijk opgevoed. Tot mijn twintigste ging ik nog met enige regelmaat naar de kerk. Ik mocht heel veel maar toch ook heel weinig.. Ik zal je iets vertellen … als mijn vader het ooit te horen krijgt, gaat hij kwaad worden op mij. Maar ja. (Lacht) Ik ben drie weken naar de Verenigde Staten mogen gaan toen ik vijftien was. Er was toen echt niemand die ik kende die ooit naar Amerika was geweest. Ik was de junior ambassadeur van België dus ik heb daar George Bush Senior ontmoet in het Witte Huis. Daar heb ik ook de top man van Coca-Cola ontmoet en de eerste vrouw in de ruimte. Kortom alles erop en eraan. Ik had heel veel vrijheid gekregen en toen ik terug thuis was, vroeg ik aan mijn vader: 'Seg pa mag ik naar die Chiro fuif?' Waarop hij antwoordde: Nee menne jong, pas als ge zestien zijt. (Lacht) Maar ja, zo zaten de zaken thuis in elkaar.”

Hoe belangrijk is communicatie in jouw job?

Ben Lambrechts: “Communicatie is ontzettend belangrijk. Als je op GoPress kijkt dan kan je het nieuws filteren aan de hand van zoektermen en merk je toch dat wij elke dag in de media zijn. Elke dag staan we met een of ander ding in de krant.”

Communiceren moeten we jou uiteraard niet meer leren. Je bent charismatisch en verschijnt links en rechts al eens met je hoofd in de krant of op het nieuws. Bent je altijd al zo extravert geweest of is dat iets dat je geleerd hebt door jouw leidinggevende functie?

Ben Lambrechts:: “Het zit wel een beetje in het DNA. Ik was bijvoorbeeld altijd de burgemeester van de klas. Niet die ideale maar wel die ene met een hoek af. (Lacht) Mijn vrouw zegt ook altijd: met jou kan je toch ook nooit ergens normaal naartoe gaan, er gebeurt altijd wel iets. Ofwel krijgt er iemand een hartaanval ofwel spreekt iemand me aan en ontstaat er een gesprek van een half uur. Er is altijd wel iets te doen en blijkbaar trek je dat aan.

“Communiceren doe ik wel intentioneel. Mensen zeggen: jaja, die directeur moet altijd de interessante uithangen. De eerste drie jaar was dat wel echt zo bij mij maar dan word je dat zo moe. Iedereen kent je, je bent de directeur, je wordt gerespecteerd. Dan heb je die erkenning echt niet meer nodig. Communicatie is noodzakelijk. Waarom? Als je veel communiceert dan ben je herkenbaar en spreekt men je aan over datgene waar je goed in bent. In mijn geval is dat het onderwijs. Zo ga je de dialoog aan met de samenleving. Elke keer als we in de media komen krijgen we reacties van de media die dingen anders zien dan zoals wij het zeggen. Dat gebeurt niet vaak maar dan gaan we wel in dialoog met hen. Als ze gelijk hebben dan geven we dat ook gelijk toe. Dan vragen we hen om dat uit te komen leggen aan onze studenten.

“We zijn niet voor niks de hogeschool met het netwerk geworden. We hebben er ongelooflijk hard aan gewerkt. Hier op PXL staat boven elk opleidingshoofd nog een voorzitter die actief is in die wereld. Bijvoorbeeld voor jou, communicatie, zijn dat Johan Grauwels en Dieter Van Esch. Zo kan je van buiten naar binnen kijken.

“Als je vaak in de media komt stellen de journalisten jou ook de juiste vragen. De vragen waar de maatschappij van wakker ligt. De media houdt je wakker en scherp maar ook bedrijven willen met je samenwerken. Je kan hier alleen maar beter van worden. Je moet wel zien dat dit niet maar met één bedrijf is. Anders ga je van die fabrieksmensjes opleiden specifiek voor dat bedrijf. We betrekken zowel grote als kleine bedrijven. Van multinationals tot familiebedrijven, zodat je curriculum niet te eng wordt. Daarom communiceren wij graag.”

_Wij zijn een grote olietanker maar gedragen ons als een speedboot_

Het is waarschijnlijk wel leuk om die erkenning te krijgen van de media he?

Ben Lambrechts: “We zijn allemaal heel fier op de school. Niet enkel ik, ook het personeel. Iedereen heeft wel zo iets van: héhé, wij zijn er wel met onze PXL hé, wij staan wel achter onze school. Mijn kameraden vragen me wel eens wat ik mijn personeel allemaal geef. Ik moet daar niks voor doen. Het personeel is gewoon zo trots. Herve Van de Weyer bijvoorbeeld, het opleidingshoofd van de richting communicatiemanagement. Hij is ongelooflijk. Die man geeft zijn leven voor deze school. Hij werkt er dag en nacht voor. Als hij maar in de media kan komen, wat voor jouw richting ook best belangrijk is. Hij kan heel gepassioneerd over zijn vak praten en dat maakt hem ook zo’n schone.”

Doorheen de PXL hangt een uitnodigende, huiselijke sfeer. Hoe belangrijk acht je jovialiteit als directeur?

Ben Lambrechts:: “Ik moet zeggen, dadelijk ga ik grinsen omdat ik een emotionele man ben. Dat is niet gespeeld maar dat is hier allemaal familie. Voor wie geef je je leven, voor je familie toch hé? Ik heb uiteraard mijn familie thuis die altijd op nummer één staat, dat is normaal. Maar dit is ook mijn familie, ik ga graag met alle mensen hier om.

“Je kent Ben Crabbé misschien, dat is zo’n flauwe grappenmaker op tv. Ik heb dat ook zo wat in mij. Zo kan je al eens iets zeggen en zo kan je tegen een stoot. Je kan ook op een joviale manier iets zeggen tegen elkaar. Zo worden heel ernstige dingen bespreekbaar. Wij zijn vlot serieus. Vlot in de omgang maar bloedserieus als het over de kwaliteit van de hogeschool gaat. Daar wijken wij niet van.

“Ze noemen me soms de mama van de school. (Lacht) Dat is ook zo, en ik ben daar fier op. Wij bellen dan en discussiëren, daar zijn geen uren aan. Minister Peeters heeft een voorstel gedaan dat je buiten de werkuren geen contact meer mag hebben met de werknemers, maar dit is een levenswerk. Ik kan dat niet tussen Dolly Parton nine to five doen. Als jij later in de communicatiewereld komt, zijn daar geen uren. Het kost wel veel, familie zijn van de PXL. Hier wordt harder gewerkt. Als je iets graag doet, dan werk je ook graag hard. Het is een cliché maar het klopt wel.”

Ik denk dat minister Peeters de band met de werknemer onderschat, wat denk jij van zijn voorstel?

"Ze noemen me soms de ma van de hogeschool" — by Lode Froyen
"Ze noemen me soms de ma van de hogeschool" — by Lode Froyen

Ben Lambrechts: “Er is iets van aan. Wanneer kan je ooit nog eens tot rust komen als werknemer, ik begrijp dat. Voor mij is dat fijn, ik ben directeur en heb het stuur van de wagen vast. Ik weet dat, als ik eraan draai, het een bepaalde richting uitgaat. Soms is dat niet gemakkelijk want we zijn een grote olietanker maar gedragen ons als een speedboot.

“Als je een van de mensen van zo’n organisatie bent dan heb je die grote impact niet. Ik probeer wel dat gevoel er niet aan te geven. Als er een goed voorstel komt van het personeel staan we daar graag voor open. We zijn heel ontvankelijk voor vernieuwing. Je wordt er wel moe van. Als het water van de rivier altijd stroomt en je wilt dan ook de bedding regelmatig bewerken … dan word je daar van tijd tot tijd moe van.”

Eentje om af te sluiten: naast je Pukkelpop fame heb je de hoogste carnavalsonderscheiding mogen ontvangen en was je ambassadeur van het Jaor van de Limburgse Dialekte 2016. Waarom zijn dialecten zo belangrijk voor onze samenleving?

Ben Lambrechts: “Ik geef je rap een kleine intro. Ik ben een culturele omnivoor. Ik kan je alles vertellen over de collaboratie tijdens de tweede wereldoorlog maar ik kan ook onmiddellijk samenvatten wat de stand van zaken bij ‘Thuis’ is.

“Hier maak ik dan mijn bruggetje naar jouw vraag. Ik heb nooit iets met carnaval gehad. Niks, niks, maar dan ook echt niks! Ik heb me ooit in de kleuterschool eens verkleed als poes met zo’n staart en ik weet nog dat ik me zo schaamde voor die staart. (Lacht) Maar dat even terzijde. Ik ben eens met die mannen van de Dialekte meegegaan en wat denk je? Die doen toch niks anders dan pinten drinken hele dag? Dat is niet waar. Daar worden pinten gedronken dat klopt. Maar daar werden opeens speeches gegeven. Burgemeesters van overal kwamen samen: Geleen, Sittard, overal. Dat was niveau! Hoe die mensen over de samenleving praten maar dan doorspekt met humor. De beste komieken kregen patatten van die tippen. Ongelooflijke kameraadschap, wat altijd mooi is.

“Bij mij thuis spraken ze altijd dialect. Ik heb altijd al een fascinatie gehad voor dialect want mijn mama komt van Viversel en mijn papa komt van Boekt. Tussen die twee kerktorens zit ongeveer twee en een half kilometer en toch is dat dialect heel verschillend. Mijn mama zegt ‘ne meikever’ en mijn papa zegt ‘ne spikkelekamp’. Mama zegt ‘het heeft gesnievd’ en papa zegt ‘het heeft gesnoawd’. De finesse van taal is heel belangrijk. Dat is het eerste moment dat je hebt in de ontmoeting met een ander. Je kan heel veel nuance in taal steken en dat is net zo interessant.

“Natuurlijk, ik ben geen hilbilly. Denk je nu echt dat ik kan bewaren dat dat dialect nog gesproken gaat worden in de toekomst? Nee. Ik ben geen pleitbezorger dat we nu per sé nog allemaal dialect gaan moeten spreken. Ik kijk er alleen met heel veel fijne nostalgie naar. Folklore is iets mooi. Als je een mop ‘in het plat’ kunt vertellen geeft dat plots veel meer smaak.”

Heb jij een favoriete uitspraak in het dialect?

Ben Lambrechts: “Een wijsheid van mijn grootvader die ik zelf nooit toepas: Al wa djee zelf zeejt, da widder al. (Lacht) Alles wat je zelf zegt, dat weet je al.”

Bedankt Ben!