Give us a like and we'll keep you in the loop.

Magazine met nieuws uit én over communicatieland. Geschreven door studenten en docenten van de opleiding Professionele Bachelor Communicatiemanagement van Hogeschool PXL.

Waarom Basic-Fit irritante reclame maakt

Fitnessketen Basic Fit lanceerde in 2014 een reclamespotje dat zeker niet onopgemerkt voorbij is gegaan. Het spotje is zo slecht dat het bij veel kijkers irritatie opwekt. Enkele mensen dienden zelfs klacht in omdat ze vinden dat het spotje zwaarlijvige mannen en vrouwen discrimineert. Hoe kan het dat Basic Fit zo’n spotje de wereld in stuurt?

Bewuste keuze

Het reclamespotje komt voor sommigen over als discriminerend. Fellaini had het ook stukken beter kunnen doen. Zijn matige acteerprestaties sluiten wel perfect aan met de rest van de clip, die vooral uitblinkt in flauwiteiten. Het resultaat is zo slecht, dat het bijna grappig wordt. Het reclamefilmpje wekt voor velen ongenoegen op, waardoor het bijna niet anders kan dan dat heel het gebeuren een bewuste keuze is geweest van de reclamemakers. “Aandacht is aandacht”, lijkt hier wel de achterliggende gedachte.

Werkt onprettige reclame?

Dat het spotje blijft hangen is zeker. Maar zet het de mensen ook aan tot sporten? Een mening over een merk of bedrijf komt gedeeltelijk tot stand door meningen over de bijhorende reclames. Irritatie gebruiken in reclame is vaak dodelijk voor de branding van bedrijven. Basic Fit bekijkt het aspect irritatie door een andere bril. Ze wil net scoren door een spotje te maken waar de kijkers over praten, ook al is dat in de negatieve zin. De fitnessketen gaat ervan uit dat de mensen toch gaan sporten. Bovendien biedt Basic Fit de laagste prijzen, waardoor andere fitnesscentra geen concurrentie vormen.

Hoe kan het beter?

De reclamemakers hebben gedeeltelijk gelijk, een onprettige commercial trekt de aandacht en kleeft daarbovenop hardnekkig vast in het geheugen van de kijker. Maar deze reclame is toch wel heel beledigend voor de zwaarlijvige kijkers. Als je van vakantie komt, denk je echt niet meteen aan de fitness, lijkt mij.

Mijn advies aan de reclamemakers van Basic Fit? Keep it safe. De irritatiestrategie is levensgevaarlijk voor de waarde van je bedrijf. Meer nog: wanneer ik een slechte reclame zie, zorgt die er onbewust voor dat ik publiciteit van andere bedrijven ook als irritant ga beschouwen. Dat komt doordat irritatie vaak nog nadruppelt. Neutrale spotjes die aansluiten op ergerniswekkende spotjes, beschouwt men daarom ook vaak als vervelender dan wanneer ze vooraf gaan aan andere neutrale spotjes. Met andere woorden: als bedrijf X een vleugje irritatie toevoegt aan haar commercial, kan dat dus ook nadelig zijn voor de commercial van bedrijf Y. Zowel consumenten als de reclame-industrie zelf zijn dus gebaat bij wat minder ergernis tussen de tv-programma's door.

Waarom ‘slechte’ reclame blijft bestaan

Als communicatie- of reclamebureau is het je taak om een goede campagne of een goede reclameboodschap met de buitenwereld te delen. Omdat ik zelf communicatie studeer, stel ik me ook de vraag waarom slechte reclame blijft bestaan. Ik denk persoonlijk dat veel bedrijven te weinig budget hebben en daardoor de mist in gaan. Ook tijdsgebrek kan een rol spelen, want time is money. Maar ook veel mensen houden van clichés en dingen die ze al kennen. Daardoor kan een reclamebureau de reclame niet te ingewikkeld maken. Het is moeilijk om een balans te vinden en alle kijkers tevreden te stellen. Tenslotte ligt de fout soms ook gewoon bij de reclamemaker zelf. Veel reclamemakers geloven dat wanneer iemand maar vaak genoeg een affiche of tv-spot ziet, uiteindelijk van het product zal beginnen houden. Niets is minder waar.